Monthly Archives: Ιουλίου 2019

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Η ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ, ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑΡΑΧΗ!Με αφορμή τις μεθοδεύσεις Leroy Merlin-OVIT A.E

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Η ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ, ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΑΡΑΧΗ!

Την Παρασκευή 12/7 στο κατάστημα της πολυεθνικής Leroy Merlin στην περιοχή του Ρέντη, ένα καθημερινό περιστατικό απόπειρας κλοπής μετατρέπεται σε μια κακοστημένη μεθόδευση με τη συμπαιγνία της εργοδοσίας του Leroy Merlin και της εταιρείας security OVIT A.E. Συγκεκριμένα, από τους 2 ανθρώπους που αποπειράθηκαν την κλοπή αντί να ζητηθούν τα χρήματα και να τους γίνουν οι συνήθεις συστάσεις (ακολουθώντας την πάγια πολιτική ασφαλείας του καταστήματος), τους ζητείται με βίαιους όρους να κατονομάσουν εργαζόμενο υπάλληλο του καταστήματος ως δήθεν «συνεργό» τους. Η προσωπική γνωριμία του ενός ατόμου με τον εργαζόμενο στέκεται αρκετή για τον ιδιοκτήτη της εταιρείας OVIT A.E, Δρίβα, ώστε να προβεί σε ανακριτικές μεθόδους στο δωματιάκι ασφαλείας του καταστήματος με σκοπό να ενοχοποιηθεί ο συνάδελφος και να εξωθηθεί σε παραίτηση από την εργοδοσία της Leroy Merlin. Προσπάθεια που πέφτει στο κενό!

Ο συνάδελφος μας, Γ.Α, εργαζόμενος στο κατάστημα εδώ και 6 χρόνια, στοχοποιείται μ’ αυτόν τον δόλιο τρόπο λόγω της ενεργούς συνδικαλιστικής-πολιτικής του δράσης. Ως μέλος του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, ως απεργός, ως συνάδελφος που προωθεί καθημερινά την οργάνωση των συναδέλφων μέσα στους χώρους δουλειάς μέσα από οριζόντιες πρωτοβουλίες βάσης, ως αλληλέγγυος σε συναδέλφους-ισσες που στοχοποιούνται από την εργοδοσία. Γιατί τι άλλο σημαίνει να έχεις συνδικαλιστική δράση μέσα σ’ ένα χώρο δουλειάς του εμπορίου εν έτει 2019;

Τι άλλο πέρα από την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας και των αργιών ευρύτερα με όπλο την απεργία; Τι άλλο πέρα από την προώθηση της συναδελφικής αλληλεγγύης μέσα στη δουλειά σπάζοντας τον ανταγωνισμό και τους διαχωρισμούς μεταξύ παλαιών-νέων, “μόνιμων”-ενοικιαζόμενων συναδέλφων; Τι άλλο πέρα από την υπεράσπιση των αυτονόητων εργατικών κατακτήσεων του κλάδου για όλους τους συναδέλφους και την συσπείρωσή/οργάνωσή τους για την διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργαζομένων; Τι άλλο πέρα από την έμπρακτη ανάδειξη του αίσχους της ενοικιαζόμενης εργασίας, των εργατικών ατυχημάτων και των συνθηκών λάστιχο μέσα σ’ ένα χώρο δουλειάς; Τι άλλο πέρα από την προσπάθεια οι συνάδελφοι-ισσες να βγάζουν κρίσιμα συμπεράσματα για την ζωή τους από εργατική σκοπιά; Τι άλλο πέρα από την ενεργή συμμετοχή στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, τις εργατικές κινητοποιήσεις, τις απεργίες; Κι όμως, για την «ανθρωποκεντρική» εργοδοσία της Leroy Merlin αλλά και για κάθε εργοδότη, όλα αυτά είναι υπερ-αρκετές αφορμές για να μεθοδεύσουν την εξώθηση σε παραίτηση ή την «δικαιολογημένη» απόλυση ενός συναδέλφου.    

Τίποτα το πρωτότυπο δεν υπάρχει σ’ αυτήν μεθόδευση των εργοδοτών! Ποιος ξεχνά τις εκατοντάδες απολύσεις εργαζομένων στα ταμεία ή την εργοδοτική απαίτηση να κρατούνται χρήματα από την μισθοδοσία των συναδέλφων για δήθεν «χρηματικές διαφορές»; Ποιος ξεχνά την εξώθηση σε παραίτηση εργαζομένων στις αποθήκες πολυκαταστημάτων επειδή τραυματίστηκαν σοβαρά κατά την διάρκεια της εργασίας τους; Ποιός ξεχνά τις εκατοντάδες απολύσεις ή τους εκβιασμούς για παραίτηση σε συναδέλφους που κατηγορήθηκαν από securitάδες ως δήθεν «κλέφτες»; Ποιος θα ξεχάσει τον 49χρονο συνάδελφο Σ.Β στα Praktiker στο Αιγάλεω που αυτοκτόνησε τον Φλεβάρη του 2014 επειδή κατηγορήθηκε για κλοπή και πιέστηκε από την εργοδοσία να υπογράψει την παραίτησή του μετά από 12 χρόνια δουλειάς; Ποιος ξεχνά τους χιλιάδες μικρούς και μεγάλους εκβιασμούς των εργοδοτών σε συναδέλφους-ισσες ώστε να υπογράψουν παραιτήσεις, νέες επαίσχυντες συμβάσεις με 6μερα ή 9ωρα δουλειάς και άλλα πλείστα παραδείγματα; Και βέβαια, το «ήθος» της Leroy Merlin δεν εξαιρείται από τα παραπάνω. Είναι η ίδια εταιρεία που πριν μερικούς μήνες επιχείρησε να επιβάλλει την 9ωρη απασχόληση στα κεντρικά της γραφεία μετά από πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ για αμέτρητες υπερωρίες που επέβαλλε στο προσωπικό της ενώ, και πάλι πριν μερικούς μήνες, η αστική δικαιοσύνη δικαίωσε συναδέλφισσα που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας από το κατάστημα της L.M. στο αεροδρόμιο η οποία διεκδικούσε την επαναπρόσληψή της.

Και στις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, υπάρχουν και οι πρόθυμοι σύμμαχοι της. Αποδεικνύεται πλέον και με τον πιο τρανό τρόπο ότι οι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας στα εμπορικά καταστήματα μπορούν ν’αποτελέσουν έναν οργανωμένο αντεργατικό μηχανισμό στα χέρια των εργοδοτών. Δεν φτάνουν οι καθημερινές ταπεινώσεις με την έρευνα των προσωπικών μας αντικειμένων κατά την είσοδο-έξοδο από τον χώρο εργασίας μας, έχουμε ν’αντιμετωπίσουμε και τις δόλιες υποδείξεις των εργοδοτών που ψάχνουν να δικαιολογήσουν μια παραίτηση ή απόλυση συναδέλφου-ισσας για λόγους «κλοπής». Ουσιαστικά, εργαζόμενοι securitαδες των 400-500 ευρώ μετατρέπονται σε καλοθελητές και ρουφιάνοι των αφεντικών ενώ οι ιδιοκτήτες-εργολάβοι των εταιρειών ασφαλείας πρέπει να «επιδείξουν έργο» απέναντι στους πελάτες τους. Και μέσα από αυτόν τον φαύλο κύκλο μεθοδεύσεων και χειρισμών, πολλές φορές τη νύφη πληρώνουν οι εργαζόμενοι-ες των επιχειρήσεων.

Στην περίπτωση, όμως, της Leroy Merlin-OVIT A.E, η μεθόδευση των εργοδοτών επέφερε και μια άλλη ανεπανόρθωτη συνέπεια! Ένας άλλος αγωνιζόμενος άνθρωπος, ο οποίος συμμετέχει εδώ και χρόνια στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες και έχει ξαναστοχοποιηθεί από τις διωκτικές-δικαστικές αρχές, βρίσκεται αυτή την στιγμή προφυλακισμένος για μια απόπειρα κλοπής εμπορευμάτων αξίας 180 ευρώ! Η λύσσα του ιδιοκτήτη της εταιρείας ασφάλειας OVIT A.E, Δρίβα, να «παράγει έργο» και η ψευδομαρτυρία του σε συνδυασμό με την διόγκωση του κατηγορητηρίου από μέρους των εντεταλμένων δικαστικών μηχανισμών, ήταν αρκετές ώστε να αρθεί η αναστολή του Χ.Κ και να καταστεί και πάλι όμηρος ένας αγωνιζόμενος άνθρωπος.  Επίσης, η άσκηση ποινικής δίωξης σε άλλους 4 ανθρώπους που έσπευσαν να επιλύσουν την οικονομική διαφορά (γεγονός που αρνήθηκε πεισματικά ο ιδιοκτήτης της OVIT) και να καταγγείλουν την παράνομη παρακράτηση 2 ανθρώπων για 3 ώρες 2 σε ένα δωματιάκι ασφαλείας, ήταν το «κερασάκι στην τούρτα» ώστε να κατασκευαστεί ένα ευφάνταστο σενάεριο με συμμορίες, κυκλώματα και πολλούς ακόμα…δράκους!

Ήρθε ο καιρός να μιλήσουμε για την πραγματική, την τεράστια κλοπή που βιώνουμε εδώ και χρόνια στον κλάδο του εμπορίου. Να μιλήσουμε για τις κλεμμένες Κυριακές που αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε, για την απόπειρα κλοπής όλων των αργιών μας όπως πχ.της 2/1 ή της 26/12 από μεγαλοεργοδότες του εμπορίου (πχ. Factory Outlet, Mc Arthur Glenn, Praktiker). Να μιλήσουμε για τους πετσοκομμένους μισθούς και τα κλεμμένα ρεπό, ένσημα, υπερωρίες που βασιλεύουν στον κλάδο. Να μιλήσουμε για την κλεμμένη αξιοπρέπεια μας όταν εκβιαζόμενοι από την ανεργία αναγκαζόμαστε να δεχτούμε όλους τους απάνθρωπους όρους που η πλευρά της εργοδοσίας θέτει. Να μιλήσουμε για την κατά συρροή και οργανωμένη ληστεία των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε όλους τους κλάδους με την συναυτουργία κράτους και εργοδοτών! Και οι μόνοι που μπορούν να καταδικάσουν ανεπιστρεπτί τους αυτουργούς της ληστείας αυτής, είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι-ες μέσα από την αυτόνομη και οργανωμένη δράση τους έξω από τους μηχανισμούς του γραφειοκρατικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/ΟΥΙΕ).

Καλούμε τους συνάδελφους και τις συνάδελφισσες να αποκρούσουν τις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας της Leroy Merlin και της OVIT A.E. Να σταθούν ο ένας πλάι στην άλλην και με όπλο την συναδελφική αλληλεγγύη να προβάλλουν τις δικές τους πραγματικές ανάγκες και διεκδικήσεις! Να μην στριμωχτούμε στους εκβιασμούς και την τρομοκρατία της εργοδοσίας, να εμπιστευτούμε τις δικές μας δυνάμεις και να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας. Να συσπειρωθούμε στα κλαδικά/επιχειρησιακά σωματεία μας και να οργανωθούμε μέσα στους χώρους δουλειάς. Να φτιάξουμε τα απαραίτητα σωματεία βάσης, τις επιτροπές αγώνα σε κάθε εμπορική αλυσίδα, τις απεργιακές πρωτοβουλίες σε κάθε εμπορικό κέντρο ή ζώνη. Οι συνάδελφοι στα Public εμπιστεύτηκαν τις δυνάμεις τους και ίδρυσαν επιχειρησιακό σωματείο ενώ το σωματείο του ΣΥΒΧΨΑ συνεχίζει τον απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας και της συλλογικής κλαδικής σύμβασης. Παράλληλα, τα κλαδικά σωματεία του εμπορίου συνεχίζουν να αναδεικνύουν την ανάγκη για διεκδίκηση ΣΣΕ σε κάθε χώρο δουλειάς. Οι δικοί μας αγώνες είναι η μόνη επιλογή ώστε να φέρουμε στο προσκήνιο τα εργατικά συμφέροντα και να κάνουμε την ταξική μας οργάνωση και δράση ξανά δυνατή και επικίνδυνη απέναντι στους εκβιασμούς των εργοδοτών.

*Ας σημειωθεί ότι ο συνάδελφος Γ.Α την Πέμπτη 18/7 καλέστηκε σε απολογία από τον Δ’ ανακριτή Πειραιώς ως κατηγορούμενος σε βαθμό κακουργήματος για «άμεση συνέργεια σε ληστρική κλοπή»! Ο συνάδελφος αντέκρουσε την μεθόδευση εναντίον του και με την αλληλέγγυα παρουσία δεκάδων αγωνιζόμενων ανθρώπων στην είσοδο των δικαστηρίων Πειραιά, κατάφερε να αφεθεί ελεύθερος χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο, γεγονός που αποκαλύπτει και την κακοστημένη μεθόδευση εναντίον του. Ο συνάδελφος συνεχίζει κανονικά την εργασία του.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

email: orthostasia@yahoo.gr          blog: orthostasia.wordpress.com        fb: Ορθοστασία Συλλογικότητα Εμποροϋπαλλήλων

Κυριακή 14/7, 10.00 π.μ. Εργατική συγκέντρωση, Ερμού (Σύνταγμα)

ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ!

1. Ήρθε η ώρα να κάνουμε το δικό μας ταμείο. Οι χιλιάδες εργαζόμενοι-ες στον κλάδο του εμπορίου, σε εμπορικές αλυσίδες & Malls, σε supermarkets & «εκπτωτικά πάρκα», σε τοπικές εμπορικές ζώνες & στο κέντρο της Αθήνας, έχουμε ανάγκη να κάνουμε έναν κοινό απολογισμό των ίδιων των συνθηκών εργασίας μας. Βασική προϋπόθεση ώστε ν’ αποκτήσουμε συλλογική φωνή μέσα σ’ ένα περιβάλλον κατακερματισμού, εντατικοποίησης και φόβου.

2. Διανύουμε την 3η χρονιά εφαρμογής του νόμου για τις 32 εργάσιμες Κυριακές σε «τουριστικές ζώνες», δηλαδή την αδιάλειπτη λειτουργία των καταστημάτων για 180 μέρες σερί (Μάης-Οκτώβρης)! Οι συνάδελφοι-ισσες στην Ερμού ή στο εμπορικό πάρκο του Αεροδρομίου γνωρίζουν από πρώτο χέρι το περίφημο «7μερο εργασίας» ή «7μερο λειτουργίας των επιχειρήσεων». Η διαδοχή των κυβερνήσεων που πριμοδοτούν, εφαρμόζουν ή νομοθετούν το 7μερο δουλειάς, επηρεάζει άμεσα τον τρόπο που θα τους δείξουμε ότι ΔΕΝ έχουν τη συναίνεσή μας για τίποτα από τα παραπάνω. Η συλλογική μας οργάνωση και απεργιακή δράση ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας αποτελεί το μόνο ισχυρό ανάχωμα στις επιδιώξεις τους…πρώην και επόμενων.

3. Οι 32 εργάσιμες  δεν υποτίμησαν μόνο τις συμβάσεις μας και μας έκαναν πιο λάστιχο. Υποτίμησαν το μεροκάματο και μας έκαναν πιο φτηνούς ως εργαζόμενους! Πλήθος εργοδοτών εφαρμόζει 5ωρα απασχόλησης και 5ωρα λειτουργίας καταστημάτων κυριακάτικα ώστε να μην παίρνουν οι συνάδελφοι τις προσαυξήσεις και το επιπλέον ρεπό που δικαιούνται. Τα αφεντικά πατώντας πάνω στον φόβο μας ή και στην ανάγκη μας για επιπλέον εισόδημα, μας πληρώνουν λιγότερα απ’ ότι τις «καθημερινές»! Ιδού η πολυπόθητη «τόνωση της αγοράς» που προπαγάνδιζαν τα ΜΜΕ!

4. Πλάι στο πετσόκομμα της κυριακάτικης αργίας, οι εργοδότες του εμπορίου θέλουν να καταργήσουν κάθε έννοια αργίας αμφισβητώντας αργίες όπως της 26/12 ή της 2/1, που ισχύουν εδώ και δεκαετίες. Εργοδότες όπως τα Factory Outlet, τα McArthurGlenn, τα Praktiker πρωταγωνιστούν στην μάχη αυτή. Ήδη, οι τώρα κινητοποιήσεις μας έχουν αναγκάσει ομίλους όπως η Inditex, τα Η&Μ και τα Empoli Outlet να οπισθοχωρήσουν. Η έκβασή της  μάχης αυτής είναι ακόμα ανοιχτή και εξαρτάται από την αγωνιστική ετοιμότητα μας στους χώρους δουλειάς Ας ξεμπερδεύουμε το συντομότερο δυνατόν!

5. Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας αξιοποιήθηκε από τα αφεντικά ώστε να επιβάλλουν νέες συμβάσεις-κουρελόχαρτα. Στα Jumbo και τα Media Markt, η εργοδοσία επιχειρεί να επιβάλλει 6μερες συμβάσεις εργασίας και σπαστά ωράρια στο όνομα της «εποχικότητας» του επαγγέλματος (!!!). Στα Leroy Merlin εφαρμόζονται 3μερες συμβάσεις εργασίας αποκλειστικά για Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή. Στα Hondos Center ξεφυτρώνει η μονόημερη εργασία με εργόσημο. Στον όμιλο Inditex, εφαρμόζονται κάθε λογής ατομικές συμβάσεις πολλαπλών ταχυτήτων: 12,16,20,30ωρα απασχόλησης ανά βδομάδα με πρόγραμμα και ωράριο που μαθαίνεις την προηγούμενη μέρα και ρυθμίζεται από τις «ανάγκες της επιχείρησης»…

6. Και τι να πρωτοπούμε για τις περίφημες «νέες θέσεις εργασίας»; Ουσιαστικά, μιλάμε για την άνευ προηγουμένου γενίκευση της ενοικιαζόμενης εργασίας, μέσω δουλεμπορικών εταιρειών τύπου Man Power, Adecco, Icap, Mellon, Randstat; Εταιρείες όπως το Πλαίσιο, ο Βασιλόπουλος και τα Leroy Merlin στελεχώνουν ολόκληρα τμήματα πχ.Logistics αποκλειστικά με ενοικιαζόμενους σκλάβους. 1 στους 4 εργαζόμενους στα H&M είναι ενοικιαζόμενοι της Randstat που σήμερα δεν γνωρίζουν αν και πού θα δουλεύουν αύριο. Ιδού ο εργασιακός παράδεισος της πολυπόθητης ανάπτυξης τους!

7. Όλα τα παραπάνω, έρχονται να προστεθούν στον φαύλο κύκλο της ανασφάλειας, της εντατικοποίησης και των απολύσεων που βασιλεύουν στον κλάδο μας. Μιλάμε για την εξώθηση σε παραίτηση παλιότερων συναδέλφων ώστε να προσληφθούν νέοι μέσω επιδοτούμενων προγραμμάτων. Μιλάμε για τους συνεχείς τραυματισμούς και τις λιποθυμίες συναδέλφων-ισσων από τα εξοντωτικά ωράρια και τη συνεχή ορθοστασία. Μιλάμε για τα σπαστά ωράρια, την παρακράτηση μισθών για «ταμειακά λάθη», τα κομμένα ρεπό και τις απλήρωτες υπερωρίες, τους τραμπουκισμούς και τις προσβολές από εργοδότες και διευθυντάδες.

8. Μπορούμε να κάνουμε κάτι για να σταματήσουμε τον κατήφορο; Την απάντηση ας την αναζητήσουμε στην συλλογική μας ικανότητα να οργανωθούμε μέσα στους χώρους δουλειάς δημιουργώντας τις απαραίτητες μορφές οργάνωσης και δράσης για κάθε εμποροϋπάλληλο που πλήττεται και θέλει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Σωματεία βάσης, επιτροπές αγώνα σε κάθε εμπορική αλυσίδα, συνελεύσεις συναδέλφων σε κάθε κατάστημα, απεργιακές πρωτοβουλίες σε κάθε εμπορικό κέντρο ή ζώνη. Οι συνάδελφοι στα Public εμπιστεύτηκαν τις δυνάμεις τους και ίδρυσαν επιχειρησιακό σωματείο ενώ το σωματείο του ΣΥΒΧΨΑ συνεχίζει τον απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας και της συλλογικής κλαδικής σύμβασης. Σε μια σειρά χώρων, εργαζόμενοι κινητοποιούνται διεκδικώντας ΣΣΕ, ενοικιαζόμενοι συνάδελφοι εξεγείρονται ενάντια στην επισφάλειά τους. Οι δικοί μας αγώνες είναι η μόνη επιλογή ώστε να φέρουμε στο προσκήνιο τα εργατικά συμφέροντα και να κάνουμε την ταξική μας οργάνωση και δράση ξανά δυνατή και επικίνδυνη απέναντι στους εκβιασμούς των εργοδοτών.

ΚΥΡΙΑΚΗ 14/7, ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΕΡΜΟΥ (ΣΥΝΤΑΓΜΑ), 10.00 πμ.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

email: orthostasia@yahoo.gr         blog: orthostasia.wordpress.com        fb: Ορθοστασία Συλλογικότητα Εμποροϋπαλλήλων

Ψέμματα και αλήθειες για την λειτουργία των καταστημάτων για 32 Κυριακές τον χρόνο

Δημοσιοποιούμε ανακοίνωση της εργατικής μας συνάντησης που μοιράστηκε στα εμπορικά καταστήματα της Ερμού τις προηγούμενες μέρες. Μέσα από την επικοινωνία με τους συναδέλφους-ισσες συνθέσαμε το ακόμα πιο βάρβαρο παζλ της εργασιακής βαρβαρότητας που επικρατεί στο «εμπορικό διαμάντι» της Ερμού. Η αποθράσυνση των εργοδοτών είναι ενδεικτική. Το χτύπημα στην κυριακάτικη αργία χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται για την ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τις ανάγκες των συναδέλφων-ισσων. Με απελευθερωμένα τα χέρια τους για το πόσες Κυριακές μπορούν να ανοίγουν τα καταστήματά τους, οι εργοδότες προχωράνε στον πλήρη διαμελισμό του εργατικού δυναμικού με τη γενίκευση της ενοικιαζόμενης εργασίας και το πλασάρισμα κάθε λογής ατομικής σύμβασης ορισμένου χρόνου: μονήμερη, 3μερη, 12ωρη, 16ωρη, 20ωρη και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Ενδεικτικό ότι πλέον στα καταστήματα της H&M στην Ερμού, 1 στους 3 συναδέλφους είναι ενοικιαζόμενος σκλάβος της δουλεμπορικής Randstad οι οποίοι δεν διαθέτουν σταθερό ωράριο εργασίας αλλά ούτε και σταθερό…χώρο δουλειάς. Πέρα από ελαστικοί και πειρπλανώμενοι πλέον με βάση τις «ανάγκες της επιχείρησης».  Στα καταστήματα του ομίλου Inditex, η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων πλέον είναι ωρομίσθιοι με τον καθένα και την καθεμία να δουλεύει, στην πραγματικότητα, την εβδομάδα όσες ώρες και μέρες επιβάλλει η εργοδοσία παρά το δήθεν φιλεργατικό προσωπείο του ομίλου που προβάλλει ότι «κάθε εργαζόμενος υπογράφει σύμβαση για όσες ώρες τον βολεύουν να εργαστεί». Τέλος, μια σειρά επιχειρήσεων συνεχίζουν ανερυθρίαστα να φέρνουν για 5 ώρες δουλειάς την Κυριακή τους συναδέλφους ώστε να μην πάρουν το επιπλέον ρεπό της κυριακάτικης απασχόλησης ενώ άλλες επιχειρήσεις έχουν σπάσει το κοντέρ της αυθαιρεσίας και τις Κυριακές εφαρμόζουν 5ωρο ωράριο καταστήματος, επιβάλλοντας έμμεσα την παραπάνω συνθήκη.       

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΑΣ

Ήρθε η ώρα να κάνουμε το δικό μας ταμείο.

Συνάδελφοι/συναδέλφισσες, την ώρα που μεγάλος αχός σηκώνεται γύρω από το περίφημο «7μερο δουλειάς» ή «7μερο λειτουργίας καταστημάτων», στον κλάδο μας διανύουμε την 3η χρονιά εφαρμογής του νόμου για τις 32 εργάσιμες Κυριακές, απ’τον Μάη ως τον Οκτώβρη, σε «τουριστικές ζώνες». Δηλαδή, την αδιάλειπτη λειτουργία των καταστημάτων για 6 μήνες, δηλαδή για 180 μέρες! Το 7μερο εργασίας στο εμπόριο είναι ήδη εδώ…και χωρίς την «συναίνεση των εργαζομένων»…

Μας είπαν, οι υπουργοί, τα οικονομικά τους επιτελεία και το ΣτΕ, ότι οι 32 εργάσιμες Κυριακές «ρυθμίζουν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα» αφού δήθεν δεν καταργείται η κυριακάτικη αργία αλλά «καθορίζονται συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες όπου επιτρέπεται η κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων για λόγους υπέρτερου οικονομικού συμφέροντος», δηλαδή την ενίσχυση της τουριστικής ανάπτυξης.

Μας είπαν, οι κυβερνήσεις και οι συντεχνίες των μεγαλοεργοδοτών ότι ο νόμος αυτός «θα ενισχύσει την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας και θα τονώσει τον τζίρο των εμπορικών καταστημάτων».

Μας είπαν, τα ΜΜΕ και διάφοροι τεχνοκράτες, ότι θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και οι εργαζόμενοι στο εμπόριο θα ευεργετηθούν από το bonus της προσαύξησης της κυριακάτικης εργασίας. Μαζί μ’αυτούς, θα ευεργετηθούν και όλοι οι καταναλωτές αφού θα έχουν άλλη μια μέρα ευκαιρία για ψώνια.

Ας δούμε και την αληθινή πλευρά. Δεν βιώνουμε καμία εξαίρεση αλλά το νέο κανόνα, τον κανόνα των εργοδοτών και του κράτους που επιβάλλει την λειτουργία των καταστημάτων περίπου για 330 μέρες τον χρόνο! Κι αυτό διότι μαζί με το πετσόκομμα της κυριακάτικης αργίας, οι εργοδότες του εμπορίου επιχειρούν να καταργήσουν κάθε έννοια αργίας αφού αμφισβητούν αργίες όπως αυτές τις 26/12 ή της 2/1, που ισχύουν στον κλάδο εδώ και δεκαετίες. Εργοδότες όπως τα Factory Outlet, τα McArthurGlenn, τα Praktiker πρωταγωνιστούν στην μάχη αυτή και η έκβασή της είναι ακόμα ανοιχτή και εξαρτάται από την αγωνιστική ετοιμότητα των συναδέλφων-ισσών στους χώρους δουλειάς.

Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των συναδέλφων ότι κανένας τζίρος δεν τονώθηκε από την κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων. Αντίθετα παραμένει παγωμένος και «σπάει» μεταξύ Σαββάτου, Κυριακής, Δευτέρας. Παράλληλα, πολλοί μικροί εργοδότες έχουν προ πολλού αποδεχτεί την «ήττα» τους στον ανταγωνισμό με τους ντόπιους και πολυεθνικούς ομίλους και δεν ανοίγουν τα μαγαζιά τους ενώ οι «μεγάλοι παίκτες» του κλάδου αποφασίζουν κατά το δοκούν πόσες και ποιες Κυριακές ανοίγουν. Ο πραγματικός νόμος για τα αφεντικά είναι τα κέρδη τους και μόνο αυτά! Ούτε η «εξυπηρέτηση του τουρισμού» ούτε η «τόνωση της εθνικής οικονομίας», πόσω μάλλον τα εργασιακά δικαιώματα και ο ελεύθερος χρόνος των εργαζομένων. Ο νόμος για τις 32 Κυριακές λύνει τα χέρια των εργοδοτών ώστε να αποφασίζουν ελεύθεροι για τα συμφέροντά τους. Και δένει τα δικά μας…

Και τι να πρωτοπούμε για τις περίφημες «νέες θέσεις εργασίας». Για τη γενίκευση της ενοικιαζόμενης εργασίας, μέσω δουλεμπορικών εταιρειών τύπου Man Power, Adecco, Icap, Mellon; Εταιρείες ολόκληρες όπως το Πλαίσιο, ο Βασιλόπουλος και τα Leroy Merlin στελεχώνουν ολόκληρα τμήματα πχ.Logistics αποκλειστικά με ενοικιαζόμενους σκλάβους. Για τις 3μερες εποχιακές συμβάσεις που ξεφυτρώνουν δεξιά και αριστερά αποκλειστικά για Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή με πρωταγωνιστή και εδώ τα Leroy Merlin; Ή για τη μονοήμερη εργασία με εργόσημο στα Hondos Center;  Ιδού ο εργασιακός παράδεισος της πολυπόθητης ανάπτυξης τους! Παράλληλα, χιλιάδες εργαζόμενοι εκβιάζονται να αποδεχτούν την ελαστική 6μερη εργασία, όπως στα Jumbo και στα Media Markt. Τέλος, οι 20ωρες συμβάσεις την εβδομάδα που εγκαινίασε ο όμιλος Inditex πριν χρόνια αποτελούν άλλη μια συνθήκη λάστιχο για νέους συναδέλφους ενώ σε πολλές μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις επιβάλλεται η 5ωρη απασχόληση την Κυριακή ώστε οι συνάδελφοι να χάνουν το επιπλέον ρεπό που δικαιούνται όσοι εργάζονται Κυριακάτικα. Αυτές είναι οι νέες «πολύτιμες» θέσεις εργασίας: υποτιμημένες και ελαστικές με τους εργοδότες να πατάνε στην ανάγκη μας για εργασία για να προτείνουν την…φτώχεια με εργασία.

Αν θέλουμε να βάλουμε φρένο στα 7μερα και 6μερα δουλειάς, τις συμβάσεις-κουρελόχαρτα και τα ωράρια-λάστιχο, τη συνολικότερη υποτίμηση και εξόντωσή μας, η μόνη που πρέπει να εμπιστευτούμε είναι η συλλογική μας δύναμη και η συναδελφική μας οργάνωση μέσα στους χώρους δουλειάς. Είναι η επιλογή ώστε να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο τα εργατικά συμφέροντα και να κάνουμε την ταξική μας οργάνωση και δράση ξανά δυνατή και επικίνδυνη απέναντι στους εκβιασμούς των εργοδοτών. να δημιουργήσουμε ορατές ή αόρατες επιτροπές αγώνα σε κάθε μαγαζί/πολυκατάστημα/αλυσίδα/εμπορική ζώνη, να συσπειρωθούμε στα κλαδικά/επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου σε αγωνιστική-απεργιακή κατεύθυνση

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Ο ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

e-mail: orthostasia@yahoo.gr / blog: orthostasia.wordpress.com

fb: Ορθοστασία Συλλογικότητα Εμποροϋπαλλήλων